مرگ معاویه را 12-15و22 رجب گفته اند در هر صورت این روز،روز شادي اهل ايمان و حزن و اندوه اهل کفر و طغيان است. روزه اين روز به جهت شکر الهي بر هلاکت معاويه مستحب است.
نسب معاويه
کلبي نسابه و ابن روزبهان که از ثقات نزد علماي اهل سنت هستند نقل کرده اند که معاويه فرزند چهار نفر بوده: عماره، مسافر، أبوسفيان و مردي که اسم او را نمي برند.
راغب اصفهاني در محاضرات و أبن أبي الحديد از ربيع الأبرار زمخشري نقل مي کنند که معاويه را به چهار نفر نسبت مي دادند: مسافر بن أبي عمرو، عمارة بن وليد بن مغيرة، عباس و صباح که مغني عمارة بن وليد بود.
مادر معاويه هند با صباح – که جواني خوش رو و کارگر أبوسفيان بود – الفتي تمام داشت! اما به ظاهر او را معاوية بن أبي سفيان بن حرب مي گويند.
أبوسفيان مردي زشت و کوتاه قد بود و يک چشم او در طائف و چشم ديگرش در يرموک کور شده بود. باطنش کورتر از چشمش بود و نهايت عداوت و دشمني با پيامبر(ص) را داشت.
أبوسفيان در هر جنگ و فتنه اي که بر عليه پيامبر(ص) به وجود مي آمد دخالت داشت و در سال فتح مکه از ترس اسلام آورد و با نفاق زندگي کرد تا در سن 82 سالگي در سال 30 هـ به درک رفت.
مخفي نماند که حمامه يکي از جدات معاويه است که در بازار المجاز صاحب پرچم و مشهور بود و از اين جا نسب أبوسفيان هم معلوم مي شود. مادر معاويه هند است که از ذوات الأعلام بود و ميل فراواني به غلامان سياه داشت و از توضيح حال پدر معاويه وضع مادر او هند روشن مي شود.
محدث قمي مي فرمايد: چون پيامبر(ص) در فتح مکه ريختن خون معاويه را مباح شمردند، به اصرار و شفاعت عباس، پنج ماه قبل از وفات پيامبر(ص) اسلام آورد.
حکومت معاويه در شام
يزيد بن أبي سفيان از طرف أبوبکر با لشکر مسلمين به طرف شام رفت، معاويه هم همراه آنها بود. يزيد در شام مرد و أبابکر ولايت شامات را به معاويه واگذار کرد و به اين حال بود تا زمان خلافت أميرالمؤمنين(ع) که طغيان معاويه عليه آن حضرت شروع شد.
معاويه در سال 45 هـ براي پسرش يزيد بيعت گرفت. او اول کسي بود که دشنام بر امير المؤمنين(ع) را ترويج کرد و در آخر خطبه نماز جمعه لعن و جسارت بر علي(ع) مي کرد. او دستور داد در تمام شهرها اين لعن انجام شود و تا زمان عمربن عبدالعزيز ادامه داشت تا اينکه او لعن بر آن حضرت را منع کرد.
دشمني معاويه با امیر المومنین علي(ع)
معاويه به صحابه و تابعين دستور داد تا حديث در مذمت علي(ع) جعل کنند و عده زيادي از محبين و ارادتمندان آن حضرت را به شهادت رساندند. مانند جناب مالک اشتر نخعي که در قلزم مصر به سم شهيد شد. امام مجبتي(ع) را به دست جعده عيال آن حضرت مسموما شهيد کرد.
معاويه مردي خوش گذران و پرخور بود به حدي که از کثرت خوردن مي گفت: خسته شدم ولي سير نشدم. اين به خاطر نفرين حضرت رسول(ص) درباره او بودکه او را نفرین کرد که هیچ گاه سیر نشوی. او در نفاق و عوام فريبي تجربه به سزايي داشت. محدث قمي نقل مي کند که دويست خبر از طرق معتمده اهل سنت در مذمت معاويه نقل شده است.
ماجراي مرگ معاويه
آخر الأمر معاويه در مسير مکه به شام بيمار شد به حدي که مي لرزيد و دهان او بسته نمي شد تا وارد شام شد و در آنجا جان به مالک دوزخ داد و رهين اعمال خويش گرديد. هنگام مرگ سن او را 75 يا 82 يا 92 سال نقل کرده اند.

طبق نقل شیخ مفید علیه الرحمه 22 رجب مصادف است با به درک رفتن معاویه ابن ابوسفیان به همین مناسبت روز شمار زندگی آن ملعون ازل وابد و دشمن دین اسلام را تقدیم می کنیم.خوانندگان محترم با مطالعه دقیق وجزی تر زندگی این فرد به فجایع زندگی او بیشتر پی خواهند برد.

1.ولادت، 5 سال پیش از بعثت پیامبر؛
2.شرکت در آزار مسلمانان، همراه با دیگر کودکان مکه؛
3.مهاجرت خواهرش، ((ام حبیبه (رمله دختر ابوسفیان)|ام حبیبه)) همراه با مسلمانان به حبشه؛
4.کشته شدن برادرش، حنظله، دایی اش، ولید و پدربزرگ مادریش، عقبه به دست امیرمومنان علی علیه السلام و حمزه در جنگ بدر؛
5.همراهی با پدر جنگ های احد و خندق بر ضد مسلمانان؛
6.ازدواج پیامبر با خواهر معاویه، ام حبیبه در سال هفتم هجری؛
7.فتح مکه و اسلام آوردن ظاهری؛
8.همراهی با سپاه اسلام در جنگ حنین (8 و 9 ه.ق)
9.به دست آوردن صد شتر از غنایم حنین؛
10.سکونت در مدینه
11.شرکت در جنگ یمامه در زمان خلافت ابوبکر؛
12.شرکت در سپاه برادرش، یزید و حرکت به سوی شام؛
13.به دست آوردن حکومت اردن در زمان خلافت عمر؛
14.به دست آوردن حکومت دمشق پس از مرگ برادرش، یزید در واقعه طاعون سال 18 ه.ق؛
15.سفر عمر به شام و بی تفاوتی او نسبت به تجمل گرایی معاویه؛
16.مرگ مادر معاویه، هند در زمان خلافت عمر؛
17.به دست آوردن حکومت سراسر شام پس از کشته شدن عمر و آغاز حکومت عثمان؛
18.ازدواج سیاسی با میسون مسیحی برای پایدار ساختن جایگاهش در شام؛
19.طلاق دادن میسون و تولد یزید در خارج از دمشق (26 ه.ق)
20.بازگرداندن ابوذر از تبعیدگاهش (شام) به مدینه (30ه.ق)
21.مرگ ابوسفیان (31 ه.ق)
22.باز پس فرستادن تبعیدیان کوفی و بصری به شهرهایشان (33 ه.ق)
23.سرباز زدن از کمک به عثمان (35 ه.ق)
24.آغاز خلافت امیر مومنان علی علیه‌السلام، برکناری معاویه از سوی ایشان و آغاز حکومت مستقل معاویه در شام (35 ه.ق)
25.به دست آوردن پیراهن عثمان و ادعای خون خواهی (36 ه.ق)
26.درنگ در پاسخ به جریر بن عبدالله بجلی، فرستاده مخصوص امیر مومنان علی علیه‌السلام به شام، سازش با روم، جذب عمرو عاص و آماده ساختن لشکر شام برای جنگ (36 ه.ق)
27.آغاز جنگ صفین بر ضد امیر مومنان علی علیه‌السلام خلیفه رسمی جهان اسلام (36 ه.ق)
28.بر نیزه کردن قرآن، پایان جنگ صفین و سودجویی از حکمیت (37 ه.ق)
29.به شهادت رساندن مالک اشتر و محمد بن ابی بکر، استانداران اعزامی امیر مومنان علی علیه‌السلام به مصر (38 ه.ق)
30.آغاز یورش های غارتگرانه به عراق و حجاز برای ایجاد ناامنی در قلمرو خلافت امیر مومنان علی علیه‌السلام (39 ه.ق)
31.نجات از ترور و عقیم شدن (40 ه.ق)؛
32.حرکت به سوی عراق برای جنگ با امام حسن علیه السلام و ایجاد دسیسه در لشگر آن حضرت (41 ه.ق)؛
33.صلح با امام حسن علیه السلام و به دست آوردن خلافت و زیر پا گذاشتن شرایط پیمان صلح (41 ه.ق)؛
34.آغاز دشنام گویی به امیر مومنان علی علیه‌السلام بر منبرها و گماشتن فرمانداران اموی و دشمن اهل بیت علیه‌السلام (41 ه.ق)؛
35.سفر حج و مرگ ام حبیبه، همسر پیامبر و خواهر معاویه؛
36.نسبت دادن زیاد به فرزندی ابوسفیان (44 ه.ق)؛
37.انتصاب زیاد به حکومت بصره (45 ه.ق)؛
38.اعلام رسمی ولایت عهدی یزید در شام (46 ه.ق)؛
39.کشته شدن عبدالرحمان بن خالد بن ولید، رقیب یزید در شام (46 ه.ق)؛
40.شرکت دادن یزید در جنگ بزرگ قسطنطنیه (49 ه.ق)؛
41.به شهادت رساندن امام حسن علیه‌السلام و مسموم ساختن سعد وقاص (50 ه.ق)؛
42.انتصاب زیاد به حکومت کوفه و سخت گیری بیش تر شیعیان کوفه (50 ه.ق)؛
43.ناکام ماندن در سفر به حج برای تثبیت ولایتعهدی یزید (50 ه.ق)؛
44.ناکام ماندن طرح انتقال منبر پیامبر به شام (50 ه.ق)؛
45.به شهادت رساندن حجر و فرستادن یزید به سفر حج (51 ه.ق)؛
46.گرفتن بیعت برای یزید در سراسر جهان اسلام، سفر به حجاز و آغاز بیماری وی هنگام بازگشت به شام (56 ه.ق)؛
47.مرگ در دمشق در 78 سالگی (60 ه.ق)؛

منبع:

www.behar.ir

نظرات (0)

عضويت در خبرنامه نظرات.