ساختن بارگاه و بقعه

برخى از مسلمانان مانند ابن تيميه، ساختن بقعه و بارگاه را براى ائمه، بزرگان و علما شرك دانسته اند[1] در صورتى كه ساختن بارگاه و بقعه در ميان مسلمانان از صدر اسلام تا امروز جهت تعظيم و احترام وجود داشته است. شاهد بر اين مطلب بارگاه پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) و ائمه بقيع و بزرگان شيعه و سنى است. بارگاه شيخ عبدالقادر و ابو حنيفه در بغداد بهترين گواه مدعاى ماست كه از ديد اهل سنت و تشيع همه اينها به خاطر احترام بوده است نه عبادت و پرستش صاحب قبور.

محدث دهلوى در مدارج النبوه، جلد دوم مى نويسد: «يكى از كارهايى كه گروه مسلمان بريلوى به آن عقيده دارند ساختن گنبد بر تمام قبرهاست اما اهل سنت ديوبندى فقط بر قبور اوليا، مشايخ، اهل علم و رجال دينى ـ آن را ـ جايز دانسته اند».

علامه شامى در كتاب رد المختار، جلد اول، نوشته است: «و قيل لا يكره البناء اذا كان الميت من المشايخ والعلماء والسادات»; برخى گفته اند كه ساختن بارگاه بر قبور مشايخ، علما و سادات مكروه نمى باشد.

وى در موضوع عبادت مى نويسد: «در اين مسأله دو ديدگاه وجود دارد، يكى از آن اين است كه اين كار اشكال ندارد و آن را ما برمى گزينيم».

 

[1]

ـ براى نخستين بار ابن تيميه و ابن قيم ساختن بنا را ممنوع كردند و پس از تسلط وهابى ها بر مكه و مدينه از راه هاى گوناگون تلاش كردند تا مشاهد بقيع و آثار خاندان رسالت و صحابه پيامبر(صلى الله عليه وآله) را از بين ببرند. ابن قيم مى گويد: «يجب هدم المشاهد التى بنيت على القبور». زاد المعاد فى هدى خير العباد، ص 771.

< قبلی		بعدی >