شیعه در زمان حکومت بنی امیه
شیعه در زمان حکومت بنی امیه
پس از شهادت امیرالمؤمنین علی (ع) به موجب وصیت آن حضرت و بیعت مردم ، حضرت حسن بن علی (ع) - که نزد شیعه دوازده امامی ، امام دوم می باشد – متصدی خلافت شد ، ولی معاویه که در زمان خلافت حضرت علی (ع) با او به جنگ پرداخته بود،و با جانشینی امام حسن(ع) منافع خود را درخطر می دید آرام ننشسته به سوی عراق – که مقر خلافت بود – لشکر کشیده با حسن بن علی به جنگ پرداخت . وی با دسیسه های مختلف ودادن پولهای گزاف ، تد ریجاً گروهی از یاران و سرداران حسن بن علی را فاسد کرده ، بالاخره آن حضرت را مجبور نمود که به عنوان صلح ، خلافت را به وی واگذار کند و حسن بن علی نیز خلافت را به این شرط که پس از درگذشت معاویه ، به وی برگدد و به شیعیان تعرض نشود ، به معاویه واگذار نمود .
معاویه در سخنان خود اشاره می کرد که نخواهدگذاشت حسن (ع) پس از وی به خلافت برسد ؛ یعنی در خصوص خلافت بعد از خود ، فکری دیگردارد و آن همان بود که حسن (ع)را با سمّ شهید کرد و راه را برای فرزند خود یزید هموار ساخت . معاویه با برهم زدن پیمان نامبرده به مردم فهمانید که هرگز نخواهد گذاشت شیعیان اهل بیت در محیط امن و آسایش به سر برند و کما فی السّابق به فعالیتهای دینی خود ادامه دهند وهمین معنا را نیز جامه عمل پوشانید .
وی اعلام نمود که هر کس در خوبیهای اهل بیت حدیثی نقل کند هیچ گونه مصونیتی درجان ، مال ،آبرو و ناموس خود نخواهد داشت و دستورداد هر که د رمدح و خوبی سایرصحابه و خلفا حدیثی بیاورد ، جایزه کافی بگیردو در نتیجه اخبار بسیاری در خوبی صحابه جعل شد و دستورداد در همه بلاد اسلامی در منابر به علی (ع) ناسزا گفته شود ( و این دستور تا زمان عمربن عبدالعزیز خلیفه اموی « 99 – 101 » اجرا می شد ) وی به دستیاری زمامدارن و کارگردانان خود که جمعی از ایشان صحابی بودند ، خواص شیعه علی (ع) را کشت و سر برخی از آنان را به نیزه زده در شهرها گردانیدند و عموم شیعیان را در هر جا بودند به ناسزا و بیزاری از علی تکلیف می کرد و هر که خودداری می کرد به قتل می رسید .
سخت ترین روزگار برای شیعه
سخت ترین زمان برای شیعه در تار یخ تشیّع ، همان زمان حکومت بیست ساله معاویه بود که شیعه هیچ گونه مصونیتی نداشت و اغلب شیعیان اشخاصی شناخته شده و مشخص بودند .
معاویه در سال شصت هجری قمری در گذشت و پسرش یزید طبق بیعتی که پدرش از مردم برای وی گرفته بود زمام حکومت اسلامی را دردست گرفت
یزیدبه شهادت تاریخ ، هیچ گونه شخصیت دینی نداشت ؛ جوانی بود حتی در زمان حیات پدر ، اعتنایی به اصول و قوانین اسلام نمی کرد و جز عیاشی و بی بندو باری وشهوترانی چیزی سرش نمی شد و د رسه سال حکومت خود ، فجایعی به راه انداخت که در تاریخ ظهور اسلام با آن همه فتنه ها که گذشته بود ، سابقه ندا شت
سال اول ، حضرت حسین بن علی (ع) را که سبط پیغمبر اکرم (ص) بود ، با فرزندان و خویشان و یارانش با فجیع ترین وضعی کشت وزنان و کودکان و اهل بیت پیغمبر را به همراه سرهای بریده شهدا در شهرها گردانید(برای توضیح بیشتر به بخش زندگی نامه أئمه-زندگی امام حسین(ع)مراجعه فرمائید)
و د رسال دوم ، « مدینه » را قتل عام کرد و خون و مال و ناموس مردم را سه روز به لشکریان خود مباح ساخت و سال سوم ، « کعبه مقدسه » را خراب کرده و آتش زد ! و پس از یزید ، آل مروان از بنی امیه زمام حکومت اسلامی را – به تفصیلی که در تواریخ ضبط شده – در دست گرفتند . حکومت این دسته یازده نفری که نزدیک به هفتاد سال ادامه داشت ، روزگار تیره و شومی برای اسلام و مسلمین به وجود آورد که د رجامعه اسلامی جز یک امپراطوری عربی استبدادی که نام خلافت اسلامی بر آن گذاشته شده بود ، حکومت نمی کرد و در دوره حکومت اینان کار به جایی کشید که خلیفه وقت ( ولید بن یزید ) که جانشین پیغمبر اکرم (ص) ویگانه حامی دین شمرده می شد ، بی محابا تصمیم گرفت بالای خانه کعبه غرفه ای بسازد تادر موسم حج د رآنجا مخصوصاً به خوش گذرانی بپردازد .
خلیفه وقت ( ولید بن یزید ) قرآن کریم را آماج تیر قرار دادودرشعری که خطاب به قرآن انشاء کرد گفت : « مرا تهدید می کنی که گرد نکشِ ستیزه جویم ، آری من همان گردنکشِ ستیزه جویم روز قیامت که پیش خدای خود حضور می یابی بگو خلیفه مرا پاره کرد !»
البته پس از شهادت حسين (ع) قيامهايي به خونخواهي او و يارانش رخ داد که از همه مهمتر قيام توابين در سال 64 و قيام مختار در سال 66 بود . مختار با جلب حمايت محمد حنيفه ، فرزند امام علي (ع) ، شيعه را گرد خويش جمع کرد و آنان را براي گرفتن انتقام خون حسين (ع) و يارانش سازماندهي کردولی نتوانست استقامت کند و از حکومت بنی امیه شکست خورد.
نقل شده است که پس از جلب حمايت محمد حنيفه اورا امام مهدي معرفي کرد. و به اين ترتيب نخستين انشعاب در شيعه پديد آمد . به پيروان مختار کيسانيه مي گويند ، چون اسم اصلي مختار کيسان بود . مهمتر ين اعتقاد کيسانيه اين بود که پس از امام علي (ع)يا پس از امام حسن و امام حسين (ع) به امامت محمد حنيفه معتقد بودندو اورا مهدي موعود مي دانستند .
يکي ديگر از قيامهادر زمان بنی امیه که به پيدايش فرقه اي ديگر در ميان شيعه انجاميد، قيام زيد فرزند امام سجاد (ع) است که بر ضد بني اميه صورت گرفت .
آن دسته از پيروان زيد که اورا به امامت قبول داشتند وعقايد خاصي داشتند، به زيديه مشهور شدند
اکثريت شيعه سلسله امامان را تا آخرين امام معصوم يعني امام دوازدهم ، مهدي موعود (عج) پذيرفتند اينان شيعه اثني عشريه يا اماميه ناميده مي شدند
| < قبلی | بعدی > |
|---|
Powered ByBalochestan.com
عضويت در خبرنامه نظرات.